Vrijwilliger Desiré: “We proberen altijd te kijken naar wat in alle omstandigheden nog wèl kan”
“Op welke manier ik van betekenis kan zijn voor de gast in de laatste levensfase, is wat mij drijft in dit mooie werk. Het ontdekken wat iemand nodig heeft, vraagt om een luisterende houding en met je volle aandacht aanwezig zijn.
Niet alle gasten vinden het makkelijk om met hun broos geworden lichaam en eigen kwetsbaarheid om te gaan. Soms gaven behandelingen nog enige vorm van hoop. Eenmaal bij ons aangekomen mag veel losgelaten worden en wordt ingezet op het behouden van eigen regie. Ik vind het heel bijzonder en voel me bevoorrecht om daarbij te mogen ondersteunen.
Er wordt me wel eens gevraagd of ik het verdriet kan loslaten. Dat kan ik. Want aan het einde van een dienst staat een volgende collega alweer klaar om de verzorging met dezelfde liefdevolle intentie voort te zetten.
Ik herinner me een moment dat een gast stervende was. Er waren geen kinderen. Hij moest alleen verder. Hij waakte voortdurend en was zichtbaar verdrietig om haar te moeten loslaten. Op het moment dat ik thee kwam brengen en we samen naar haar keken, stopte ze heel rustig met ademen. Hij vroeg me bij hem te blijven. De kamer was gevuld met alleen maar liefde. Ik ondersteunde bij het geven van de laatste zorg. Voor mij zijn dit onvergetelijke en kostbare uren.
Geen dag in het hospice is hetzelfde op de weg naar het levenseinde toe en dat maakt dit werk zo mooi. We proberen altijd te kijken naar wat in alle omstandigheden nog wèl kan en dat geeft naast energie ook veel plezier en dat stralen we ook uit.
Samen met andere collega’s organiseer ik de herdenkingsbijeenkomsten. Ik vind het een meerwaarde om samen met de families nog een moment stil te staan bij hun dierbare die is bij ons is heengegaan.
Ik hoop dit mooie werk nog jarenlang te kunnen blijven doen!”
