Vrijwilliger Erna: “De familie kan weer familie zijn”
“In juli 2017 kwam ik voor het eerst in aanraking met Sravana. Mijn schoonmoeder werd er opgenomen. ’s Avonds als we bij haar op bezoek kwamen zat ze heerlijk met de benen omhoog in de relaxstoel en zei ze: ‘Wat is het hier fantastisch! Ze zijn allemaal zo lief voor me.’ Ik dacht toen: dat wil ik straks ook, hier werken als vrijwilliger. Na haar overlijden heb ik mij aangemeld.
Wat ik zo bijzonder vind is dat we mee mogen in het meest kwetsbare stukje leven van de gasten en hun naasten. Namelijk het laatste stukje van hun leven. De familie kan weer familie zijn. Samen met het team verpleegkundigen en andere vrijwilligers nemen we de zorg rondom de gast over.
Soms hoor ik mensen in mijn omgeving zeggen: ‘Wat een verdrietig en zwaar werk.’ Dat is het absoluut niet. Ik krijg juist heel veel energie van een dienst. We hebben een heel fijn team van coördinatoren, verpleegkundigen en vrijwilligers om mee samen te werken. Er wordt soms heel wat gelachen. En bij verdrietige momenten zijn we er ook voor elkaar.
Wat me het meest ontroerd heeft in de afgelopen jaren is de opname van mijn vriendin als gast. Je bent vrijwilliger, maar ook vriendin. Dat maakte het op sommige momenten erg lastig en verdrietig voor me. Bij moeilijke momenten was er altijd een coördinator waar ik even mijn hart kon luchten. Dat maakt het werken in Sravana zo fijn; de deur van de coördinatoren staat voor ons altijd open.”
