“Als ik bij Sravana naar binnen stap, voel ik dat ik op de juiste plek ben. Na mijn pensioen wilde ik bewust iets anders doen dan administratief werk. Niet achter een bureau, maar iets dat écht dichtbij komt.
Jaren geleden woonde ik al eens een bijeenkomst van Sravana bij. De coördinator en een vrijwilliger vertelden daar zó liefdevol en betrokken over het werk… Die indruk is altijd blijven hangen. Nu werk ik hier zelf als vrijwilliger, met hart en ziel.
Wat mij raakt, is de kwetsbaarheid van onze gasten. Hoe broos ze soms worden, op alle vlakken. Het is bijzonder om dan juist in die fase iets te mogen betekenen. En dat zit vaak in de kleinste dingen. Even helpen bij iets praktisch. Een luisterend oor. Samen stil zijn. Of juist even lachen.
Sravana is voor mij een plek van betrokkenheid en plezier. We hebben het fijn met elkaar. Als collega’s onderling, met de verpleegkundigen, coördinatoren én met de gasten. Soms luchtig, soms diepgaand. Dat kan hier naast elkaar bestaan. Dat maakt het zo’n waardevolle plek.
Er zijn veel momenten die me bijblijven, maar aan mevrouw M. denk ik nog vaak. Ze was er al een paar weken, we hadden makkelijk en fijn contact. Zo fijn zelfs, dat ik soms vergat dat zij ziek was. Het voelde alsof we elkaar gewoon toevallig hadden leren kennen. We spraken dat ook uit tegen elkaar. Die herkenning, dat we elkaar als mens zagen, los van de ziekte, was bijzonder. Een paar weken later overleed ze. Gelukkig had ik toen al met een knuffel afscheid van haar genomen. Dat moment draag ik met me mee.
Er zijn zóveel van dat soort herinneringen. En juist dat maakt dit werk zo waardevol.”
